Podmiotowość w przestrzeni zrelatywizowanej (o poezji Tadeusza Różewicza)

Twórca jest powszechnie znany jako dramaturg, prozaik, ale ponad tymi formami wypowiedzi stawiane są jego wiersze. Praktyka edukacyjna wykształciła i utrwaliła portret Różewicza jedynie jako autora Ocalonego i wierszy doń przyległych, napisanych tuż po zakończeniu wojny. Zwykło się natomiast zapominać, że artysta uczynił bodaj najwięcej na naszym gruncie w zakresie konstruowania nowej dykcji poetyckiej, nowego sposobu mówienia o ludziach i sprawach im bliskich. Chyba nie mylą się ci, którzy dostrzegają – jako rys dominujący – w licznych tomach tego “Starego Mistrza” moralistyczny niepokój o zachowanie podmiotowości istoty ludzkiej w świecie coraz mocniej dominowanym przez relatywizm etyczny, światopoglądowy i kulturowy…
Wstęp wolny.