Interpretacje współczesnych wierszy Spotkanie piętnaste: Jerzy Ficowski

Interpretacje współczesnych wierszy Spotkanie piętnaste: Jerzy Ficowski.
Prowadzi: prof. dr hab. Marek Karwala.
Wstęp wolny.

Interpretacje współczesnych wierszy: Marcin Świetlicki

Interpretacje współczesnych wierszy
Spotkanie czternaste: Marcin Świetlicki
Prowadzi: prof. dr hab. Marek Karwala
Wstęp wolny.

Interpretacje współczesnych wierszy

Interpretacje współczesnych wierszy
Spotkanie jedenaste: Józef Baran
Prowadzi: prof. dr hab. Marek Karwala
Wstęp wolny.

Interpretacje współczesnych wierszy: Spotkanie ósme: Anna Kamieńska

Interpretacje współczesnych wierszy
Spotkanie ósme: Anna Kamieńska
Prowadzi: dr hab. Marek Karwala
Wstęp wolny.

Interpretacje współczesnych wierszy: Ewa Lipska

Interpretacje współczesnych wierszy
Spotkanie siódme: Ewa Lipska
Prowadzi: dr hab. Marek Karwala
Wstęp wolny.

Interpretacje współczesnych wierszy. Spotkanie szóste: Miron Białoszewski

Interpretacje współczesnych wierszy. Spotkanie szóste: Miron Białoszewski. Prowadzi: dr hab. Marek Karwala
Wstęp wolny.

Interpretacje współczesnych wierszy – spotkanie piąte: Stanisław Barańczak

Interpretacje współczesnych wierszy

Spotkanie piąte: Stanisław Barańczak

Prowadzi: dr hab. Marek Karwala

Wstęp wolny.

Interpretacje wierszy – spotkanie drugie: Cyprian Kamil Norwid

Interpretacje wierszy

Spotkanie drugie: Cyprian Kamil Norwid

Prowadzi: dr hab. Marek Karwala

Wstęp wolny

Interpretacje współczesnych wierszy

Spotkanie poprowadzi: dr hab. Marek Karwala

Poezja kilku ostatnich dekad budzi często rozbieżne emocje – ma swoich zagorzałych admiratorów, umiarkowanych zwolenników, ale też „gorących” przeciwników. Dla tych ostatnich jest ona nazbyt hermetyczna, niezrozumiała, inna od czytelniczych przyzwyczajeń, krótko mówiąc – trudna. Okazję do zweryfikowania tych stanowisk może dać nowa seria planowanych comiesięcznych spotkań literackich, podczas których będzie się analizowało oraz interpretowało wybrane wiersze polskich poetów (nie tylko tych powszechnie znanych, ale też będących dopiero „na dorobku” – o wyborze zadecyduje każdorazowo jakość materiału literackiego). Każda z Osób, które zechcą uczestniczyć w tych spotkaniach o charakterze wykładowo-warsztatowym, będzie mogła aktywnie uczestniczyć w dyskusji, dzieląc się swoimi pomysłami i rozwiązaniami interpretacyjnymi…

Na początek przyjrzymy się wierszom jednego z największych – Zbigniewa Herberta.
Wstęp wolny!

Wykład z literatury współczesnej dr hab. Marek Karwala. Poezja Stanisława Barańczaka

Wykład z literatury współczesnej dr hab. Marek Karwala. Poezja Stanisława Barańczaka.

Poeta chętnie przeprowadza eksperymenty językowe, prowadzi gry słowne, warto jednak pamiętać, że każda taka gra jest wyraźnie sfunkcjonalizowana, ma konkretne zadanie do spełnienia. Wieloznaczność związków frazeologicznych, dwuznaczność słów służy często demaskowaniu zakłamania rzeczywistości, kompromitowaniu absurdów „nowomowy”. Ważną cechą tych wierszy jest tzw. poetyka konkretu (autentyczne miejsca, postacie, tytuły czasopism itp.).

Po wyjeździe autora z kraju dają się zauważać w jego utworach akcenty charakterystyczne dla literatury emigracyjnej, a także dociekania filozoficzne i metafizyczne.

Wstęp wolny.

 

Namuz(yk)owywanie poezji

 

PROJEKT POETYCKO-MUZYCZNY

logo namuzykowywanie 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

29 maja
godz. 13:00
Wykład: Poezja Zbigniewa Herberta a muzyka Przemysława Gintrowskiego
Prowadzenie: dr hab. Marek Karwala
Muzyka: Adam Łapacz

 

10446307_727348797329848_2973144963692230203_o 1959254_396728897132823_5801635675347846327_n

 

 

 

 

 

 

godz. 16:00
Wykład: Stachura i „jego” kompozytorzy
Prowadzenie: dr hab. Marek Karwala
Muzyka: Adam Łapacz
Warsztaty: pisanie piosenek o „wędrowaniu ku wolności” (rozumianej w wymiarach: artystycznym, pokoleniowym, społecznym, przestrzennym…)

|Kopia 10171275_396730647132648_3060528945090031877_n

30 maja

godz. 13:00
Wykład: „Muzyczność” poezji Tadeusza Nowaka
Prowadzenie: dr hab. Marek Karwala
Warsztaty: Adam Łapacz
Muzyka: Adam Łapacz

10354644_396733820465664_7847793629298810432_n

 

 

 

 

 

 

godz. 16:00
Wykład: Kaczmarski – artysta wszechstronny
Prowadzenie: mgr Barbara Serwatka
Muzyka: Adam Łapacz

10177344_396733840465662_3756589088325971598_n10440973_396734390465607_5695461469216767706_n

Czas na podsumowanie – Projekt „Namuz(yk)owywanie poezji”

Poezja śpiewana rozbrzmiała na nowo – i to w jakim stylu! A to wszystko za sprawą projektu „Namuz(yk)owywnie poezji”, którego pierwsza edycja odbyła się w kwietniu i maju tego roku, w dwóch instytucjach kulturalnych – w Gminnym Ośrodku Kultury w Lanckoronie oraz w Śródmiejskim Ośrodku Kultury w Krakowie. Przedsięwzięcie to zostało zrealizowane przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego, a jego głównym organizatorem było Stowarzyszenie Fragile.

Czym jest „Namu(yk)wywanie poezji”? To projekt, który łączy spotkania warsztato-we z muzyką na żywo. Jego głównym celem stało się przybliżenie zjawiska polskiej piosenki literackiej i poezji śpiewanej oraz twórczości poetów, takich jak: Zbigniew Herbert, Jacek Kaczmarski, Tadeusz Nowak czy Edward Stachura. Istotna jest także sama nazwa wydarzenia, która wzięła się od „namuzowywania” Białoszewskiego – czyli sposobu „muzycznego” podejścia wykonawców/kompozytorów do często delikatnej tkanki tekstu poetyckiego. Uczestnicy podczas spotkań prowadzonych przez profesjonalistów – dra hab. Marka Karwalę i mgr Barbarę Serwatkę, zmierzyli się z treścią utworów polskich mistrzów pióra, podejmując się ich niełatwej analizy i interpretacji. Jednak uczestnicy nie poprzestali tylko na tym – najcenniejszym pokłosiem warsztatów były bowiem ich autorskie wiersze, a także muzyka i próby malarskie. Zostały one zamieszczone na facebookowym koncie „Namyz(yk)owywania poezji” oraz w aktualnym numerze Lamelli – zachęcamy zatem do zapoznania się z nimi.

Projekt „Namyz(yk)owywanie poezji” trwał dwa dni, podczas których przeprowadzono
4 panele warsztatowo-dyskusyjne. W pierwszym dniu, dr hab. Marek Karwala przybliżył uczestnikom poezję Zbigniewa Herberta oraz sylwetkę kompozytora – Przemysława Gintrowskiego. Część merytoryczna spotkania oscylowała wokół zagadnień związanych z kontekstami kulturowymi w twórczości Herberta i tkanką tekstu poetyckiego, niezwykle trudną do umuzycznienia. W trakcie dyskusji została także poruszona kwestia istoty tradycji w perspektywie kulturowej, filozoficznej i literackiej oraz licznych odwołań do Biblii i mitologii. Z kolei część praktyczna, stanowiła dla uczestników nie lada wyzwanie – zostali oni bowiem poproszeni o stworzenie swoich wierszy, które miały być utrzymane „w manierze” pisarskiej Zbigniewa Herberta. Efekty pracy warsztatowej okazały się zaskakujące, a organizatorzy podkreślali niezwykłą dojrzałość i umiejętności interpretacyjne młodych ludzi. Jedna z krakowskich poetek, pani Justyna Trembecka, która – jak przyznała, jest wielbicielką twórczości Herbarta, stwierdziła, że projekt „Namuz(yk)owywanie poezji” w swojej nazwie i formule zawiera to, co ona sama pragnie przeforsować w jej poezji – powrót do pięknej tradycji wiersza, z zachowanym rymem i rytmem. Taka forma wydaje się trudniejsza, jednak bardzo często wykorzystuje się ją właśnie w piosenkach, a obecnie także i muzyce rapowej, w której wykonawcy rytmizują i rymują recytowane sekwencje. To zjawisko – zdaniem pani Trembeckiej – „jest dowodem, że tak naprawdę ludzie tęsknią za melodyjnymi wierszami”. Tym bardziej więc koncepcja „Namuz(yk)owywania poezji” wydaje się jej trafna i cenna.

Kolejne warsztaty dotyczyły twórczości Edwarda Stachury i kompozytorów wykonujących jego utwory – Satanowskiego, Gałązki i Myszkowskiego. Trudno w tym miejscu nie zgodzić się z faktem, że dorobek artystyczny Stachury budzi ciągle wiele kontrowersji. Przez jednych jest ceniony, przez drugich krytykowany. Zwykle w takich przypadkach prawda leży po środku – i tak też było podczas spotkania w Śródmiejskim Ośrodku Kultury. Na sali zna-leźli się zarówno przeciwnicy, jak i zwolennicy Stachury. Polemika dotycząca jego twórczości była zatem zagorzała. Wszyscy jednak zgodzili się, że wiersze pisarza nabrały zupełnie innego wymiaru dzięki ich umuzycznieniu. Stały się bardziej wyraziste i ciekawsze w odbiorze. Prowadzący spotkanie – dr hab. Marek Karwala zadbał o warstwę merytoryczną dyskusji. Nakreślił kategorię toposu wędrowania, tak często obecną w poezji Stachury oraz dokonał próby zdefiniowania pojęcia wolności – notabene kolejnego filaru w twórczości poety. Część praktyczna spotkania polegała na stworzeniu tekstu piosenki o „wędrowaniu ku wolności”. Wolności rozumianej w wymiarze artystycznym, pokoleniowym, społecznym oraz przestrzennym. I tym razem kreatywność uczestników warsztatów nie zawiodła. Szczególne zainteresowanie wzbudził utwór napisany przez Szymona Sopatę, opisujący nocne spotkanie dwojga młodych zakochanych ludzi, karmiących się wzajemnie poezją i papierosami. Marek Karwala zauważył w tekście Szymona odniesienie do twórczości innego krakowskiego poety – Marcina Świetlickiego. Warto zaznaczyć w tym miejscu, że Świetlicki jest artystą, który również umuzycznia swoje wiersze. Zatem zupełnie przypadkowo, za sprawą talentu pisarskiego jednego z uczestników warsztatów, mogliśmy poszerzyć pole naszej dyskusji o kolejnego, wartego uwagi pisarza.

Drugi dzień projektu „Namuz(yk)owywanie poezji” upłynął na poznawaniu i interpretowaniu dorobku artystycznego Tadeusza Nowaka i Jacka Kaczmarskiego.
Na początku pochyliliśmy się nad twórczością Tadeusza Nowaka. W części teoretycznej spotkania, dowiedzieliśmy się, że jest on artystą, który, jak stwierdził Marek Karwala, nasącza współczesne realia minioną duchowością słowiańszczyzny, baśniowością i nostalgią za krainą dzieciństwa. Warto dodać, że do swojej nieco późniejszej poezji, Nowak wprowadza także tematykę historyczną i polityczną, przeciwstawiając się jednocześnie złu i broniąc ukształtowanych przez wieki wartości. Prób umuzycznienia jego wierszy dokonał Marek Grechuta, który zwracał szczególną uwagę na formę i poetykę samego tekstu. Zupełnym zaskoczeniem okazało się wyzwanie, jakie postawiono przed uczestnikami spotkania w jego części praktycznej – mieli oni, wraz z pomocą Adama Łapacza, umuzycznić jeden z wybranych przez siebie tekstów. Praca nad stworzeniem muzyki od podstaw, odpowiednią intonacją i interpretacją tekstu wymagała – zarówno od kompozytora, jak i jego „pomocników”, sporo wysiłku. Jednak efekt zadowolił wszystkich. Łukasz Gębski, jeden z uczestników projektu, powiedział, że niewątpliwą „ zaletą projektu była obecność Adama Łapacza, który z wirtuozerskim zacięciem starał się „umuzycznić” literackie dokonania słuchaczy”. Co więcej, takie integrujące ćwiczenia „dają zebranym poczucie współtworzenia projektu, wzięcia częściowej odpowiedzialności za jego sukces i silnie motywują do czynnego uczestnictwa” – dodaje Łukasz.

Kolejny panel poświęcony był Jackowi Kaczmarskiego. Prowadziła go pomysłodawczyni całego projektu – Barbara Serwatka, która od lat zafascynowana jest twórczością tego wszechstronnego artysty, piszącego zarówno teksty, jak i muzykę. Prowadząca nakreśliła słuchaczom biografię Kaczmarskiego, zwracając uwagę na wątki, które bezpośrednio odnosiły się do jego twórczości. Piosenki Kaczmarskiego nie są bowiem tylko i wyłącznie nacechowane politycznie, jak zwykło się o nich mówić. Poruszają także kwestie dotyczące historii, kultury i sztuki. Ważnym elementem dyskusji było także wprowadzenie terminu piosenki autorskiej i zastanowienie się, czym ona tak naprawdę jest i w jaki sposób różni się od pozostałych rodzajów utworów muzycznych, np. poezji śpiewanej. Z kolei część praktyczna oscylowała wokół ekfraz Kaczmarskiego – czyli wierszy traktujących o obrazach wielkich mistrzów polskiego i światowego malarstwa. W tym miejscu została zaakcentowana swoista synteza sztuk u Kaczmarskiego – śpiewane ekfrazy, a więc połączenie muzyki, słowa i obrazu. Zadaniem uczestników było stworzenie „odwróconej” ekfrazy, inspirując się utworami artysty i malując pastelami ich ilustracje na sztalugach. Praca nad małymi dziełami sztuki należała do najprzyjemniejszych. W całym pomieszczeniu rozbrzmiewały utwory Kaczmarskiego, a „malarze” przenosili swoje wyobrażenia i inspiracje na białe płótna. Każdy z obrazów okazał się być zupełnie inny – powstały akty, nowoczesne grafiki, abstrakcyjne kształty, symbolizujące po-szczególne słowa piosenki… Wizji i interpretacji nie było końca. „Sztuka może w najdoskonalszy sposób odzwierciedlić poezję” – stwierdziła na koniec zajęć jedna z uczestniczek warsztatów. I wydaje się, że uchwyciła tymi słowami sedno zjawiska ekfraz w twórczości Kaczmarskiego.

Na szczególną uwagę zasługuje również muzyk i propagator twórczości Kaczmarskiego – Adam Łapacz. Podczas trwania całego projektu, wzbogacał wykłady i warsztaty praktyczne muzyką na żywo, grając na gitarze i śpiewając utwory autorstwa, omawianych przez prowadzących, poetów. Adam Łapacz zagrał również koncert ekfraz Jacka Kaczmarskiego pt. „Kaczmarskiego szkice słowem”, który był zwieńczeniem całego przedsięwzięcia. Łapacz zabrał słuchaczy w świat Kaczmarskiego, który szkicował słowem grafiki Norblina, Gielniaka i Picassa, malował przed odbiorcami świat z obrazów Matejki, Boscha czy Bruegela. Pozwolił zatem zaistnieć, zarówno utworom autora „Alegorii malarstwa”, jak i dziełom wspomnianych wyżej malarzy. Dodatkowym atutem koncertu był jego wizualny charakter, bowiem każdej piosence towarzyszył obraz wyświetlany dla słuchaczy na ekranie.

Niewątpliwie projekt „Namuz(yk)owanie poezji” należy zaliczyć do udanych. Najlepszym tego dowodem są bardzo pozytywne opinie samych uczestników i pokładane przez nich nadzieje w to, że stanie się on „cyklicznym wydarzeniem, zajmującym stałe miejsce w krakowskim kalendarzu imprez kulturalnych”. Trzymam kciuki, żeby tak się stało!

Donata Grzywa

Zapraszamy do galerii zdjęć 🙂

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Opłata wstępu za dwa dni wykładów i warsztatów: 10 zł
Na warsztaty zapraszamy młodzież szkół średnich, studentów i dorosłych.

godz. 19:00
Koncert pt.:
KACZMARSKIEGO SZKICE SŁOWEM
w wykonaniu ADAMA ŁAPACZA

10154472_381745358631177_2608101792717351016_n

10306260_381745381964508_838270534331580206_n

 

1511392_381745441964502_1586023350115064314_n

Jacek Kaczmarski zostawił nam ogrom literackich tekstów, z których większość nie o polityce mówi (jak utarło się te utwory klasyfikować) a o historii, kulturze i sztuce. Tym razem proponujemy Państwu program, który w całości poświęcony będzie właśnie tej ostatniej kategorii – zabierzemy Was w świat ekfraz Jacka Kaczmarskiego, czyli jego utworów pisanych do obrazów i o obrazach wielkich mistrzów polskiego i światowego malarstwa. Kaczmarski szkicuje nam słowem grafiki Norblina, Gielniaka i Picassa, maluje przed nami świat z obrazów Matejki, Boscha, Bruegela i innych, Adam Łapacz zaś pozwoli zaistnieć zarówno utworom autora „Alegorii malarstwa”, jak i dziełom wspomnianych malarzy (koncert będzie miał również wymiar audiowizualny). Zatem, zanim wybierzecie się do Muzeum, zapraszamy do Śródmiejskiego Ośrodka Kultury w Krakowie, gdzie poznacie, czasem zaskakujące, interpretacje tych bardziej i mniej znanych dzieł sztuki.
Wstęp wolny.

*fot. Marzena Musiał (zdjęcia zrobione zostały podczas realizacji projektu w Lanckoronie)

Projekt współfinansowany z budżetu Województwa Małopolskiego

Organizator

 

loga
więcej na: https://www.facebook.com/Namuzykowywanie.Poezji

 

dr Marek Karwala Portret kobiety w poezji polskiej

dr Marek Karwala
Portret kobiety w poezji polskiej

Poeci nakreślili w ciągu wieków wiele kobiecych konterfektów, sytuując owe portrety w szerokim diapazonie podejmowanych tematów oraz uwzględniając lub przełamując aktualnie obowiązujące tabu obyczajowe. Dominującym obszarem tematycznym – w którym pojawiały się niewiasty – była, co zrozumiałe, miłość. Sięgając po ten rodzaj liryki czytelnik napotyka z jednej strony intymne wyznania uczuć, radosne uniesienia bycia razem, smutek rozstania, tęsknotę za nieobecną, cierpienie po jej stracie…, z drugiej zaś utwory frywolne, lekkie, żartobliwe, operujące niejednokrotnie pikantnym słownictwem, takie, które miały nade wszystko śmieszyć i bawić…

Wstęp wolny.

Wykład z literatury współczesnej: Człowiek w świecie paradoksów. O Józefie Czapskim

Wykład z literatury współczesnej
dr Marek Karwala
Człowiek w świecie paradoksów. O Józefie Czapskim
Długie, bo niemal stuletnie, życie Józefa Czapskiego było zdeterminowane rozlicznymi paradoksami, spośród których niewątpliwie znaczącym był ten, który sprawił, iż urodzony i zdeklarowany pacyfista wziął udział zarówno w pierwszej, jak i w drugiej wojnie światowej (stało się to inspiracją wielu jego tekstów literackich). Po zwolnieniu z sowieckiej niewoli przemierzył szlak bojowy z gen. Andersem, a tuż po zakończeniu działań bojowych osiadł początkowo w Rzymie, by niebawem przenieść się do Francji. Na niemal pół wieku (do końca życia) związał się z paryską „Kulturą”, której był współzałożycielem. Pozostawił po sobie wspomnienia Na nieludzkiej ziemi, eseje o literaturze Czytając, eseje o sztuce Patrząc, diariusze i wiele pism rozproszonych – czekające nadal na kwerendę, a także znakomite malarstwo.
Wstęp wolny.

18 XII, godz. 18.00

Słowa prześwietlające mrok. O twórczości literackiej Karola Wojtyły

Wykłady z literatury współczesnej dr Marek Karwala.

Trudno byłoby nie pamiętać o zasługach księży-poetów w wielowiekowych dziejach naszej literatury; nie inaczej działo się też w drugiej połowie minionego stulecia i dzieje obecnie. Nazwiska piszących księży: Jana Twardowskiego, Janusza S. Pasierba, Wacława Oszajcy, Jana Sochonia czy Kazimierza Wójtowicza są dobrze znane miłośnikom poezji. Ważne, ale zarazem osobne ogniwo tego nurtu stanowi twórczość Karola Wojtyły. Wyłania się z niej niełatwy, acz spójny system myślowy i klarowny model wiary, objawiającej się w miłości do drugiego człowieka oraz w chęci spełniania Bożych planów. Ta liryka nie funkcjonuje jako konstrukcja li tylko estetyczna, ale nade wszystko zwraca uwagę jej głębokie zakorzenienie w codziennej egzystencji istoty ludzkiej poszukującej transcendencji.

Wstęp wolny.

Metamorfozy twórczości Juliana Tuwima

Wykłady z literatury współczesnej: dr Marek Karwala  Metamorfozy twórczości Juliana Tuwima.

Niedługo minie sześć dekad od śmierci jednego z najbardziej wyrazistych poetów XX wieku, który w swym stosunkowo niedługim życiu stworzył wiele utworów różnorodnych tematycznie i formalnie, świadczących, że ich autor był niejako ciągle w drodze, nieustannie poszukiwał nowych środków wyrazu artystycznego i świeżych inspiracji. Od poetyki codzienności, poprzez etap zafascynowania baśniowością i fantastyką doszedł do odkrycia klasycznego piękna i harmonii w opozycji do poetyk awangardowych. Nie można też zapominać o jego wierszach dla dzieci oraz zainteresowaniach folklorem i twórczością anonimową…

Wstęp wolny

“W kręgu mitów plemiennych i tradycji chrześcijańskiej”. O poezji Tadeusza Nowaka

Wykłady z literatury współczesnej

“W kręgu mitów plemiennych i tradycji chrześcijańskiej”
O poezji Tadeusza Nowaka

 

Prowadzenie: dr Marek Karwala

 

Trudno byłoby wskazać źródła literackie tej oryginalnej liryki, natomiast spośród korzeni
pozaliterackich na pierwszy plan wysuwają się, wymienione w tytule, mity plemienne oraz tradycja chrześcijańska, objawiające się bynajmniej nie antynomicznie, lecz jako współegzystujące ze sobą obszary. Antynomie występują zaś na linii miasto-wieś, gdzie przestrzeń miejska jest niemożliwa do pełnego zaakceptowania przez kogoś o rodowodzie chłopskim. Poeta nasącza realia współczesne minioną duchowością słowiańszczyzny, baśniowością, nostalgią za krainą dzieciństwa. Do poezji późniejszej Nowak wprowadza tematykę historyczną i polityczną, przeciwstawia się złu, broniąc zarazem ukształtowanych przez wieki wartości. Spośród form wypowiedzi odwołuje się do konwencji ballady, pieśni ludowej, psalmu, kolędy, pacierza…

 

Wstęp wolny.

Poeta w drodze. (O twórczości Edwarda Stachury)

Wykłady z literatury współczesnej

Prowadzenie: dr Marek Karwala

Nie tylko osoba, ale i dorobek pisarski tego oryginalnego twórcy budziły za jego życia (zm. 1979) i budzą do dzisiaj wiele kontrowersji. Jedni należą do zagorzałych zwolenników tego pisarstwa, inni zaś równie gorąco je krytykują. Zwykle w takich przypadkach prawda leży pośrodku, więc zapewne i tutaj nie jest inaczej. Niewątpliwie warto w dalszym ciągu sięgać po utwory Steda, bo tak był nazywany, odbywać wraz z nim podróże bliskie i bardzo odległe, towarzyszyć mu w odkrywaniu konterfektów ludzkiej kondycji oraz tajemnic ludzkiego losu.
Wstęp wolny

Podmiotowość w przestrzeni zrelatywizowanej (o poezji Tadeusza Różewicza)

Twórca jest powszechnie znany jako dramaturg, prozaik, ale ponad tymi formami wypowiedzi stawiane są jego wiersze. Praktyka edukacyjna wykształciła i utrwaliła portret Różewicza jedynie jako autora Ocalonego i wierszy doń przyległych, napisanych tuż po zakończeniu wojny. Zwykło się natomiast zapominać, że artysta uczynił bodaj najwięcej na naszym gruncie w zakresie konstruowania nowej dykcji poetyckiej, nowego sposobu mówienia o ludziach i sprawach im bliskich. Chyba nie mylą się ci, którzy dostrzegają – jako rys dominujący – w licznych tomach tego “Starego Mistrza” moralistyczny niepokój o zachowanie podmiotowości istoty ludzkiej w świecie coraz mocniej dominowanym przez relatywizm etyczny, światopoglądowy i kulturowy…
Wstęp wolny.