„Krakowska Książka Miesiąca” Elżbieta Orman: Najmniej jestem tam gdzie jestem…Listy Zofii z Vorzimmerów Breustedt (1896-1942) do córki Marysi w Szwajcarii (1939-1942)

„Krakowska Książka Miesiąca”

Elżbieta OrmanNajmniej jestem tam gdzie jestem…Listy Zofii z Vorzimmerów Breustedt (1896-1942) do córki Marysi w Szwajcarii (1939-1942)

Na spotkanie z autorką i wręczenie nagrody zapraszamy 26 stycznia o godz. 18.00 do Śródmiejskiego Ośrodka Kultury

Prowadzenie: Karolina Grodziska

Losy Polaków, Żydów i Niemców w listach z II wojny światowej są zazwyczaj opisywane przy użyciu prostych stereotypów, które nieograniczoną niczym różnorodność poszczególnych przypadków sprowadzają do kilku podstawowych ujęć i ról społecznych. Jak wielkie to uproszczenie, pozwala nam zorientować się lektura tego niezwykłego źródła. Tom Najmniej jestem tam, gdzie jestem… składa się ze 107 listów i dokumentów, któ­re ilustrują zawikłany przebieg relacji polsko-żydowsko-niemieckich w ramach jednej rodziny. Czas wojny odmienności te jeszcze wyostrzył ze względu na okoliczności, w jakich przyszło wówczas żyć i umierać poszczególnym jej członkom. Listy Zofii z Vorzimmerów Breustedt (1896-1942) do kilkunastoletniej córki Marysi (1922-2014) pisane z Warszawy i getta warszawskiego w latach 1939-1942 […] przyczynkiem do dziejów zagłady inteligencji polskiej podczas II wojny światowej, a w tym przypadku inteligencji polskiej o żydowskich korzeniach – „Polaków z wyboru”, rzadko wyróżnianych w kontekście wielkiej tragedii Holokaustu. Listy te odsłaniają na przykładzie życia prywatnego wielonarodowej polsko-żydowsko-niemieckiej rodziny skutki działania mechanizmów totalitarnego systemu, uruchomionego w Niemczech w 1933 roku.

z recenzji prof. Tomasza Gąsowskiego

Elżbieta Orman, historyk, redaktor Polskiego Słownika Biograficznego w Instytucie  Historii PAN w Krakowie. Edycja Listów Zofii z Vorzimmerów Breustedt (1896-1942) do córki Marysi w Szwajcarii (1939-1942) jest kolejnym ważnym opracowaniem jej autorstwa. Poprzedzający Listy… wstęp przekracza ramy edytorskiego „przewodnika”, stając się wnikliwym i odkrywczym – z poziomu mikrohistorii – studium do dziejów polskiej inteligencji.